«Γράφοντας τις ζωές των άλλων», Χαβιέρ Μαρίας

Διάβασα με ιδιαίτερη απόλαυση το βιβλίο του Χαβιέρ Μαρίας, Γράφοντας τις ζωές των άλλων, όχι τόσο γιατί διανθίζονταν οι πληροφορίες μου για τους βίους διάσημων συγγραφέων (άλλωστε ο σκοπός του συγγραφέα δεν είναι να παραθέσει εμβριθώς λεπτομέρειες γύρω από τη ζωή τους, αλλά ν’ αναδείξει αυτές που εστιάζουν στην ανθρώπινη πλευρά τους), όσο γιατί, βολιδοσκοπώντας τα πάθη και τις αδυναμίες τους, ερχόμουν σ’ επαφή με τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο, με τις μονομανίες, τους εθισμούς, και τις αγωνίες λογοτεχνών που έχουν καταγραφεί ως βαρυσήμαντες, και διαχρονικές ενίοτε, μορφές στην ιστορία της πεζογραφίας και της ποίησης. Συνέχεια

Advertisements

«Η επέκταση του πεδίου της πάλης», Μισέλ Ουελμπέκ

Η Επέκταση του πεδίου της πάλης είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ το οποίο, παρότι απορρίφτηκε πολλάκις από εκδοτικούς οίκους στη Γαλλία, δημοσιεύτηκε τελικά, κι ευτυχώς, το 1994 από τις εκδόσεις Maurice Nadeau, δίνοντας δυναμική ώθηση στη γαλλική λογοτεχνία. Η οξυδερκής και ψυχρή παρακολούθηση του κόσμου μού θύμισε αρκετά το ύφος του Αλμπέρ Καμί στο, κορυφαίο για εμένα έργο του, την Πτώση.

Ο ήρωας, και αφηγητής της ιστορίας εργάζεται σε μια εταιρεία πληροφορικής, αν και η λέξη «εργάζεται» ηχεί παράταιρα, καθώς περισσότερο παρευρίσκεται σ’ ένα γραφείο, απαθώς και, μάλλον, ψυχαναγκαστικά. Η εταιρεία του συνάπτει συμβόλαιο συνεργασίας με το Υπουργείο Γεωργίας κι έχει αναλάβει τη σεμιναριακή υποβοήθηση για τα προγράμματα που έχει πουλήσει. Ανάμεσα στα πρόσωπα που παρελαύνουν περιστασιακά, όπως διευθυντές και γραμματείς, κεντρικό πρόσωπο είναι ο συνάδελφός του Τισεράν, ένας άσχημος, παρθένος και ατελέσφορος θηρευτής γυναικών. Συνέχεια

«Ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της προόδου», Τζότζεφ Κόνραντ

Το Προκεχωρημένο φυλάκιο της προόδου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προάγγελος της Καρδιάς του σκότους, αυτού του διαχρονικού, πολυδιαβασμένου, και διασκευασμένου, με τεράστια επιτυχία, για την κινηματογραφική οθόνη, έργου του Τζότζεφ Κόνραντ, χωρίς μολαταύτα να υπολείπεται σε λογοτεχνική ποιότητα. Είναι αξιοσημείωτο πώς ο Κόνραντ, όπως και ο προγενέστερος ογκόλιθος της αμερικανικής λογοτεχνίας Χέρμαν Μέλβιλ, κατορθώνει, ορμώμενος από τα βιώματα της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, χρησιμοποιώντας πάντα το ίδιο περιβάλλον και το ίδιο σκηνικό, να συνθέτει τόσο σπουδαία έργα χωρίς να εισπράττεις την εντύπωση ότι επαναλαμβάνεται. Συνέχεια

«Καρυότυπος», Άκης Παπαντώνης

Με χαροποιεί ιδιαίτερα να διαβάζω συνομήλικους συγγραφείς οι οποίοι, με το πρώτο κιόλας βιβλίο, αποτυπώνουν ευδιάκριτα το λογοτεχνικό τους στίγμα, κι επιπλέον, υποστηρίζονται ένθερμα από τους εκδότες τους. Λαμπρό παράδειγμα ο Άκης Παπαντώνης με τη νουβέλα Καρυότυπος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη.
Ο Ν. μεταναστεύει στην Αγγλία για να εργαστεί στο τμήμα βιοχημείας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ως ερευνητής στο πρόγραμμα: Μελέτη συμπεριφοράς, η βιοχημεία της μνήμης της στοργικότητας. Θα μείνει τρία χρόνια χωρίς ν’ αποκτήσει φίλους, χωρίς να συνάψει ερωτικούς δεσμούς, περνώντας κάθε μέρα με τις ίδιες και, απαράλλακτες, δραστηριότητες. Συνέχεια