«Το θέατρο του Σάμπαθ», Φίλιπ Ροθ

Στα εξήντα τέσσερά του, ο άλλοτε ταλαντούχος και φέρελπις Μίκι Σάμπαθ, παρατηρεί τη ζωή του να οδεύει προς την ολοκληρωτική καταστροφή ενόσω ο ίδιος φαίνεται ανίκανος να επιδράσει στο πεπρωμένο του, ανίκανος να ζήσει, ανίκανος να πεθάνει δίνοντας οριστικό τέλος μέσω της αυτοχειρίας. Το παρόν του ορίζεται μέσα από τα συντρίμμια του παρελθόντος. Ο θάνατος του μεγαλύτερου αδερφού του ‒λίγες μέρες προτού επιστρέψει στην πατρίδα‒ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τον στοιχειώνει. Η Νίκη, η πρώτη του γυναίκα, ηθοποιός και πρωταγωνίστρια στα έργα που σκηνοθετούσε ο Σάμπαθ, εξαφανίζεται πριν από μια παράσταση χωρίς ν’ αφήσει το οποιαδήποτε ίχνος, την παραμικρή εξήγηση. Έτσι, ο Μίκι Σάμπαθ, βασανίζεται επειδή δεν γνωρίζει αν ζει ή αν πέθανε, αν δολοφονήθηκε ή αν απέδρασε από την ασφυκτική, έγγαμη ζωή τους όπου η απιστία εκ μέρους του συζύγου της ήταν ένα καθημερινό δρώμενο. Συνέχεια

Advertisements

«Γίνε ο ήρωάς μου!», Θωμάς Συμεωνίδης

Διαβάζοντας μέσα σε λίγες μόνο ώρες το Γίνε ο ήρωάς μου! του Θωμά Συμεωνίδη απόμεινα με την αίσθηση ότι μόλις είχα παρασυρθεί από τη μαγεία ενός συγκλονιστικού έργου, ενός δείγματος σπάνιας λογοτεχνικής ομορφιάς όπου ο χαρακτηρισμός «συγγραφικό κομψοτέχνημα» είναι ο πλέον κατάλληλος για να το περιγράψει. Αν και, συνήθως, στους πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς αναγνωρίζονται ελπιδοφόρα ξεκινήματα τα οποία καλλιεργούν προσδοκίες για τα μετέπειτα έργα, με τα ελαφρυντικά της απειρίας να κατέχουν τη δική τους θέση, η περίπτωση του Θωμά Συμεωνίδη είναι από τις σπάνιες εκείνες εξαιρέσεις όπου ο συγγραφέας εκδηλώνει από το πρώτο του έργο, σε πλήρες εύρος, πολύπλευρη ωριμότητα και βαθιά κατανόηση του ρυθμού και της λογοτεχνικής αισθητικής, και αυτό έρχεται να προστεθεί στην αρμονική εξισορρόπηση μεταξύ μορφής και περιεχομένου. Συνέχεια