«Το ποτάμι στον καθρέφτη», Αικατερίνη Τεμπέλη

potami

«Το ποτάμι στον καθρέφτη» είναι ένα βιβλίο αποτελούμενο από δέκα αυτοτελή διηγήματα στα οποία πρωταγωνιστές είναι πρόσωπα της καθημερινότητας, άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας. Επίκαιρα αρκετά από αυτά ίσως και εμπνευσμένα από τα ίδια τα γεγονότα που συντελέστηκαν και συντελούνται στην Ελλάδα της κρίσης. Η Κατερίνα Τεμπέλη καταφέρνει περίτεχνα να συνδυάζει το συναίσθημα με την καθαρή αλήθεια, απογυμνωμένη από κάθε τι το περιττό και διεισδύει στην ψυχοσύνθεση και στην τρέχουσα ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών της χωρίς να ξεφεύγει από το σοβαρό και να καταλήγει στο δακρύβρεχτο. Πετυχαίνει να ισορροπήσει σε αυτήν τη λεπτή διαχωριστική γραμμή δίχως να χάσει το βηματισμό της, πράγμα που εξυψώνει και αναδεικνύει τον πυρήνα, την κυρίαρχη δύναμη των διηγημάτων της που είναι ο άνθρωπος.

Ξεκινώντας από το «Ομόνοια-Κηφισιά» και ολοκληρώνοντας με το «Μικρές αλλαγές σχεδίου» η συγγραφέας μας πηγαίνει ένα ξεχωριστό σεργιάνι σε διαφορετικές εποχές, σε γεωγραφικές τοποθεσίες που δεν περιορίζονται στα όρια του Ελλαδικού χώρου καθώς και ανάμεσα στο πραγματικό και την αλληγορία. Η γραφή της έχει συνοχή, έχει πυξίδα και προπαντός έχει συναίσθημα. Συνέχεια

Advertisements

«Καρυότυπος», Άκης Παπαντώνης

Με χαροποιεί ιδιαίτερα να διαβάζω συνομήλικους συγγραφείς οι οποίοι, με το πρώτο κιόλας βιβλίο, αποτυπώνουν ευδιάκριτα το λογοτεχνικό τους στίγμα, κι επιπλέον, υποστηρίζονται ένθερμα από τους εκδότες τους. Λαμπρό παράδειγμα ο Άκης Παπαντώνης με τη νουβέλα Καρυότυπος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη.
Ο Ν. μεταναστεύει στην Αγγλία για να εργαστεί στο τμήμα βιοχημείας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ως ερευνητής στο πρόγραμμα: Μελέτη συμπεριφοράς, η βιοχημεία της μνήμης της στοργικότητας. Θα μείνει τρία χρόνια χωρίς ν’ αποκτήσει φίλους, χωρίς να συνάψει ερωτικούς δεσμούς, περνώντας κάθε μέρα με τις ίδιες και, απαράλλακτες, δραστηριότητες. Συνέχεια

«Βενετσιάνικο χρυσάφι», Αικατερίνη Τεμπέλη

 

Από Γιάννη Καραγεώργο

Μου άρεσε αρκετά. Αξιέπαινες οι αναφορές σε ιστορικά στοιχεία. Πολύ προσεγμένη δουλειά. Με άγγιξε η ιστορία και οι χαρακτήρες. Μια ιστορία αγάπης που με το χρόνο, παρά τα εμπόδια, ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Μου άρεσε, επίσης, η εξέλιξη των χαρακτήρων που κάθε ένας τους είχε κάτι θετικό να προσφέρει στον αναγνώστη. Συνέχεια

«Το νούμερο 31328», Ηλίας Βενέζης

Από Γιάννη Καραγεώργο

Είναι πολλά που γυρίζουν στο κεφάλι μου. Οι τραγικές διαστάσεις των αιχμαλώτων ενός πολέμου, το μίσος, η κτηνωδία, το πώς ο άνθρωπος μετατρέπεται, υπό συνθήκες, σε ένα άγριο ζώο μακριά, πέραν της λογικής. Το κακό που έρχεται, η μάχη του ανθρώπου να κρατηθεί στη ζωή, όπου «ο θάνατός σου είναι η ζωή μου», και η εξέλιξη της μπόρας που ήρθε, φεύγει και έπειτα σιγά σιγά, χρόνο το χρόνο, όλα ηρεμούν και γαληνεύουν. Και τότε έρχεται η μνήμη που ξυπνά κι αυτή σαν άγριο θηρίο μέσα του, να του θυμίσει όλη αυτήν τη διαδρομή της επιβίωσης καθώς και τον πόνο που είναι αβάσταχτος. Και ύστερα, όπου τα κτήνη ξαναγυρίζουν μέρα με τη μέρα στην ανθρώπινη μορφή τους και ενεργοποιούνται, πάλι, οι αισθήσεις και τα συναισθήματα. Επανέρχεται η αλληλεγγύη, η αγάπη για το συνάνθρωπο και η παραδοχή πως όλα τα έθνη αποτελούνται από την ίδια έμψυχη μονάδα, τον άνθρωπο. Εκεί, αφήνεται να εννοηθεί, πίσω από τις λέξεις, η τραγική ανοησία ενός πολέμου. Τέλος, ξημερώνει ένα αύριο ελεύθερο, έξω από τα δεσμά του αιχμαλώτου, όπου η αρχική χαρά συνοδεύεται από τη στεναχώρια για κείνους που χάθηκαν και ποτέ ξανά δε θα ανταμώσουν. Συνέχεια